Geografia Dominiki

Dominika jest małym państwem wyspiarskim leżącym w Ameryce Środkowej, w grupie Wysp Zawietrznych wchodzących w skład Małych Antyli. Ta niewielka wyspa została odkryta przez Krzysztofa Kolumba w 1493 roku. Kraj ten cechuje się górzystym krajobrazem i równikowym klimatem.

Budowa geologiczna i rzeźba

Dominika jest krajem na który składa się jedna wyspa, która od północy graniczy przez Cieśninę Dominiki z francuskimi wyspami Îles des Saintes i Marie-Galante w departamencie zamorskim Gwadelupa, natomiast od południa przez cieśninę Martynika z Martyniką. Dominika należy do fizyczno-geograficznej jednostki wysp śródziemnomorza amerykańskiego. Wyspa ma słabo rozwiniętą linię brzegową, niewielkie i słabo zaznaczone zatoki występują na jej wschodnim wybrzeżu. Wybrzeże jest przeważnie skaliste i na wielu odcinkach wysokie, miejscami występują niewielkie plaże.
Dominika leży na styku dwóch płyt tektonicznych i jest pochodzenia wulkanicznego. Wyspę budują skały wulkaniczne pochodzące z czwartorzędu. We wschodniej nadbrzeżnej strefie Dominiki występują starsze pochodzące z trzeciorzędu wulkanity. Na wulkanicznych stokach występują gorąca źródła siarczane oraz wyziewy solfatar i fumaroli. Wyspa jest aktywna sejsmicznie i wulkanicznie.
Dominika jest państwem górzystym, gdzie tereny nizinne ograniczają się od strefy nadbrzeżnej. Góry Dominiki są niskimi górotworami, a rzeźba terenu jest urozmaicona. Najwyższy szczyt - wulkan Morne Diablotins o wysokości 1 442 m n.p.m. Drugi co do wysokości szczyt - Morne Trois Pitons wznosi się na 1 387 m n.p.m. Oba szczyty usytuowane są południkowo, i w ten sposób wyznaczają kształt wyspy, która jest wydłużona zgodnie z przebiegiem środkowej części łuku Małych Antyli.